به گزارش پایگاه خبری شباویز، مرحوم حاج میرزا محمد تقی نصیرالاسلامی، عالمی بود که حقیقتِ روحانیت را در تجلیِ اخلاص و شجاعت یافت. ایشان در عین آنکه اهل ذکر و مستغرق در معرفت بودند، همواره در میان مردم و در پیِ حلّ مشکلات آنان حضور داشتند؛ روحانیتی که با صبوری و مردمی بودن، مایه تسلی خاطر و امیدِ نیازمندان بود.
عشقِ بیپایان ایشان به خاندان طهارت (علیهمالسلام)، بهویژه ارادتِ خالصانه به حضرت سیدالشهدا (علیه السلام)، از کلام و منبرشان میبارید. ایشان صاحبِ منبرهایی دلنشین و با نفوذ بودند که با استناد به مناقب اهلبیت علیهم السلام، دلها را به سوی حق سیر می دادند . مرحوم نصیرالاسلامی، شخصیتی «کثیرالذکر، کثیرالتلاوه و کثیره البکاء» بودند؛ کسی که همواره ذکرِ حق و صلوات بر لب داشت و همواره در سوگِ خاندان پاک، اشکِ مخلصانه را بر چشمانِ خود و مستمعان جاری می ساخت بطوری که گاه خود به تنها با خواندن مقتل اشک از چشمانشان سرازیر می شد و از طرفی
انسِ عمیق ایشان با کلام وحی (قرآن کریم) نیز شگفتانگیز بود؛ چنان که در ایامِ سلامت، پیوسته ختم داشتند و اوج آن در ماه مبارک رمضان بود حال با نیت ذوالحقوق بویژه والدین به آن مداومت پیوسته و منظم داشتند بطوریکه در ماه رمضان ختم کامل در ۵روز یا حتی گاها ۳روز یک ختم هم می رسید . این پیوندِ جاودانه با «ثقلین»، هرگز ایشان را از توجه به حقوقِ بندگان غافل نمیساخت. احترامِ ویژهی ایشان به سادات و تواضعِ بیحدشان در برخورد با مردم، از نشانههای بارزِ اخلاقِ کریمانه آنان بود.
اما تجلیِ نهاییِ این عمرِ پربرکت، در لحظاتِ رحلتِ عارفانه ایشان نمایان شد. مرحوم حاج میرزامحمدتقی نصیرالاسلامی در روزهای واپسینِ بیماری، با آگاهی و تسلیم، خود را برای دیدارِ پروردگار مهیا میکرد. در شب نخستین ماه رمضان، در حالی که خود را به طهارت رسانده و رو به قبله خفته بود، با شنیدن نجوای رحمت الهی لبیک گویان در حالی که نامِ مبارک ائمه معصومین (علیهمالسلام) را مرتب بر زبان داشت، با وجدی وصفناپذیر، سه بار برخاست و با اقتدارِ یک عاشق، فرمود: «میهمان دارم، حسین زهرا آمدهاند، احترام کنید احترام کنید!» و سپس در حالی که نامِ اربابِ دل خود، امام حسین (علیه السلام) را صدا میزد، به ندای «لبیک» در برابر حق، جان به رحمت الهی سپرد.
عاش سعیداً و مات سعیداً؛ خداوند رحمت و رضوان خود را بر این مردِ بزرگ و مخلص نازل فرماید.
بازدیدها: 15
