سکوت نهادهای بین‌المللی در برابر حمله به مراکز علمی ایران، نقض آشکار مسئولیت‌های حقوق بشری است
سکوت نهادهای بین‌المللی در برابر حمله به مراکز علمی ایران، نقض آشکار مسئولیت‌های حقوق بشری است
درحالی که دانشگاه و مراکز علمی، فضای تولید دانش، رشد انسانی و تربیت سرمایه‌های آینده‌اند، سکوت نهادهای بین‌المللی در برابر تعرض به این مراکز، یک پیام روشن دارد: اینکه معیارهای ادعاییِ این نهادها برای «حفظ حقوق» و «رعایت قوانین» وقتی پای منافع قدرت‌های سلطه‌گر به میان بیاید، کنار گذاشته می‌شود.

خبرنگار: با توجه به حملات اخیر آمریکا و رژیم صهیونسیتی به مراکز علمی و دانشگاهی ایران، به نظر شما چرا نهادهای بین‌المللی همچنان سکوت کرده‌اند؟

دکتر فرهاد باقری:
درحالی که دانشگاه و مراکز علمی، فضای تولید دانش، رشد انسانی و تربیت سرمایه‌های آینده‌اند، سکوت نهادهای بین‌المللی در برابر تعرض به این مراکز، یک پیام روشن دارد: اینکه معیارهای ادعاییِ این نهادها برای «حفظ حقوق» و «رعایت قوانین» وقتی پای منافع قدرت‌های سلطه‌گر به میان بیاید، کنار گذاشته می‌شود.
مراکز دانشگاهی نه تهدید هستند و نه ابزار جنگ؛ دانشگاه محل گفت‌وگو، علم، و توسعه پایدار است. هر اقدام علیه دانشگاه، در واقع ضربه به جامعه علمی و آینده یک ملت محسوب می‌شود.

خبرنگار: برخی می‌گویند این موضوع یک اختلاف سیاسی است و ورود نهادهای بین‌المللی لازم نیست. پاسخ شما چیست؟

دکتر فرهاد باقری:
این توجیه قابل پذیرش نیست. حمله به مراکز علمی و دانشگاهی، صرفاً یک «اختلاف سیاسی» نیست؛ یک تعرض به امنیت انسانی، حقوق بنیادین، و منافع عمومی دانش است. اگر نهادهای بین‌المللی خود را مدافع حقوق بشر و قانون می‌دانند، چرا در برابر چنین اقدام‌هایی موضع نمی‌گیرند؟
سکوت، عملاً به معنای عادی‌سازی خشونت علیه علم و دانشگاه است؛ و نتیجه‌اش هم مشخص است: تضعیف علم، فرسایش اعتماد عمومی و افزایش هزینه‌های توسعه.

خبرنگار: به عنوان معاون امور استان‌های جمعیت جوانان انقلاب اسلامی، چه مطالبه‌ای از افکار عمومی و نهادهای رسمی دارید؟

دکتر فرهاد باقری:
اول، مطالبه از افکار عمومی برای «آگاهی‌بخشی» است. مردم باید بدانند که سکوت نهادهای بین‌المللی فقط یک رفتار دیپلماتیک نیست؛ یک تصمیم سیاسی است که به آینده علم و آموزش آسیب می‌زند.
دوم، مطالبه از نهادهای رسمی و مجامع فرهنگی-علمی برای حمایت عملی از جامعه دانشگاهی ایران است؛ حمایت‌هایی مانند تقویت ارتباطات علمی، همبستگی بین‌دانشگاهی و پیگیری جدی تخلفات حقوقی.
و سوم، انتظار می‌رود سازمان‌ها و مجامعی که ادعای قانون‌مندی دارند، بیانیه‌های کلیشه‌ای را کنار بگذارند و در برابر تعرض به مراکز علمی، پاسخ روشن و اقدام مؤثر ارائه دهند.

خبرنگار: در پایان، اگر بخواهید یک جمع‌بندی کوتاه از نگاه شما ارائه کنید، چه می‌گویید؟

دکتر فرهاد باقری:
جمع‌بندی این است: سکوت در برابر حمله به مراکز علمی، سکوت در برابر آینده است. دانشگاه و علم، خط قرمز انسانیت است. امروز بیش از هر زمان دیگری لازم است نهادهای بین‌المللی از شعار فاصله بگیرند و با معیارهای واقعیِ حقوق و قانون، به این رفتارها واکنش نشان دهند.

بازدیدها: 1