به گزارش پایگاه خبری شباویز به نقل از خبر گزاری فارس،تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران باعث شده است که تنگه هرمز (آبراه باریک بین ایران و عمان که خلیج فارس را به دریای عمان و اقیانوس هند متصل میکند) به منطقهای ناامن تبدیل شود.
در نتیجه، شرکتهای کشتیرانی جهانی مجبور شدهاند مسیرهای جدیدی برای حرکت کشتیهای خود پیدا کنند. این تغییر مسیرها، اگرچه نشاندهنده اختلال جدی در تجارت جهانی است، اما فرصتی برای برخی بنادر دیگر ایجاد کرده است.
بر اساس آمار منتشرشده توسط سازمان بنادر و دریانوردی موریس (کشوری جزیرهای در اقیانوس هند، در حدود ۲۴۰۰ کیلومتری جنوب شرق آفریقا)، بندر «پورتلوئیس» (پایتخت و بندر اصلی موریس) رشد چشمگیری در تردد کشتیها داشته است. در ماه مارس، تعداد کشتیهایی که برای سوختگیری در این بندر پهلو گرفتهاند ۴۲ درصد افزایش یافته و به ۲۹۴ فروند رسیده است. همچنین تقاضا برای سوخت از ۷۰ هزار تن به ۱۱۰ هزار تن افزایش پیدا کرده است.
چرا کشتیها به سمت موریس میآیند؟
برای درک این موضوع، باید مسیرهای دریایی را بشناسیم. پیش از جنگ، کشتیهایی که از آسیای شرقی (مثل چین، هند، ژاپن) به سمت اروپا حرکت میکردند، معمولاً از مسیر شمالی یعنی دریای سرخ و کانال سوئز عبور میکردند.
این مسیر کوتاهترین و کمهزینهترین راه بود. اما با ناامن شدن تنگه هرمز و همچنین دریای سرخ (به دلیل حملات و تنشهای جنگی)، این کشتیها دیگر نمیتوانند از آن مسیر بروند.
بنابراین مجبور میشوند مسیر جنوبی را انتخاب کنند: از اقیانوس هند به سمت پایین قاره آفریقا حرکت کنند، از دماغه امید نیک (نوک جنوبی آفریقا در کشور آفریقای جنوبی) عبور کنند و سپس از اقیانوس اطلس خود را به اروپا برسانند. این مسیر هزاران کیلومتر طولانیتر است و زمان سفر و هزینه سوخت را به شدت افزایش میدهد.
در این مسیر طولانی، کشتیها نیاز به سوختگیری مجدد دارند و بندر پورتلوئیس در موریس، به دلیل موقعیت میانی خود در اقیانوس هند، به یک ایستگاه سوختگیری حیاتی تبدیل شده است. به عبارت ساده، موریس جایگزین تنگه هرمز نشده، بلکه یک پمپ بنزین بینراهی در مسیر دوراهه جدید است.
چالشهای استفاده از بنادر جایگزین
با این حال، استفاده از این مسیر جایگزین بدون مشکل نیست. یک سخنگوی بندر پورتلوئیس هشدار داده است که بسته به تحولات جنگ، ممکن است محدودیتهایی در عرضه سوخت ایجاد شود. همچنین افزایش ناگهانی تقاضا، فشار زیادی به زیرساختهای این بندر وارد کرده است.
علاوه بر این، تغییر مسیر به سمت آفریقا هزینه حملونقل و حق بیمه کشتیها را چندین برابر کرده و زمان تحویل کالا را به تأخیر انداخته است. این مشکلات نشان میدهد که مسیرهای جایگزین هرچند ناگزیرند، اما بسیار پرهزینه و پرچالش هستند.
این پدیده فقط به موریس محدود نمیشود. کشورهای نامیبیا (در جنوب غربی آفریقا، کرانه اقیانوس اطلس) و توگو (در غرب آفریقا، با بنادر فعال در اقیانوس اطلس) نیز با افزایش استقبال کشتیها به عنوان مقاصد جایگزین مواجه شدهاند. در همین حال، تنگه هرمز همچنان شریان حیاتی عبور ۲۰ درصد از نفت جهان است و هرگونه اختلال در آن، زنجیره تأمین انرژی جهان را دچار تلاطم میکند.
تلاش موریس برای بیرون راندن آمریکا و انگلیس از پایگاه دیگو گارسیا
در بخش دیگری از این تحولات، وزیر خارجه موریس امروز اعلام کرد که تمام تلاش خود را برای پایان دادن به استعمار مجمعالجزایر چاگوس و بازپسگیری حاکمیت این جزایر به کار میگیرد. این جزایر محل پایگاه نظامی مشترک «دیگو گارسیا» (در مرکز اقیانوس هند) است که توسط آمریکا و انگلیس اداره میشود.انگلیس قبلاً توافق کرده بود که این جزایر را به موریس بازگرداند، اما دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا این توافق را «اشتباهی فاحش» خوانده و مانع اجرای آن شده است.
مقامات موریس قرار است ۲۲ آوریل (۲ اردیبهشت) با دولت انگلیس درباره این جزایر گفتگو کنند. ساکنان این جزایر در دهههای ۶۰ و ۷۰ میلادی به اجبار آواره شدند تا پایگاهی ساخته شود که در جنگهای خلیج فارس و افغانستان نقش کلیدی داشت.
اکنون که جنگ علیه ایران مسیرهای دریایی را تغییر داده و موریس به یکی از بنادر استراتژیک سوختگیری تبدیل شده است، این کشور قصد دارد از موقعیت جدید خود برای فشار بر آمریکا و بریتانیا و بازپسگیری پایگاه دیگو گارسیا استفاده کند. به عبارت دیگر، بحران در خلیج فارس به موریس هم قدرت چانهزنی داده است.
بازدیدها: 1
