شباویز

به طور کلی با نگاه به فرهنگ و اندیشه حسینی و نهضت سبز مهدوی می توان مشترکات فراوانی در مبانی، اهدف و اصول راهبردی مشاهده کرد، اصول راهبردی و استراتژی که دارای نتایج و خروجی های مشترک از جمله انسان سازی و جامعه سازی دینی برای رسیدن به تمدن نوین اسلامی است.

حسین سرآغازی برای شناختن است و جستن معرفت و شناخت، دغدغه ای است که انسان معاصر با آن مواجه است. واقعیت این است گر چه امروزه فرهنگهای پیشرو در ارائه روشهای مادی نگر دنیا کوشیده اند و در این مسلخ بسیاری را قربانی اهداف خود نموده اند، اما بدون ذره ای تعصب و خودبینی می توان گفت که فرهنگ غنی شیعه در پرتو معارف الهی اش چنانچه به گونه ای جذاب ارائه شود، پیروان خود را به سلامت گذر می دهد و آنچه نگارنده در این نوشتار به دنبال آن بود، عادت دادن نفس به مطالعه و خواندن کلام نورانی و ارزشمند امام حسین(ع) بود که اگر شیعه کلام اهل بیت(ع) را به مثابه کلام خدا در قرآن مجید روزانه تکرار نماید.

ره پویان راه یقین و سالکان وادی علم و معرفت از آن جا که محبوبترین محبوب را ذات اقدس خداوند می دانند و فقط دل در گرو او دارند، کتاب او را- که پرتوی از ذات او و واسطه سخن خداوند با بندگان است

مرحوم شیخ عبدالزهرا کعبی می گوید: یک روز بعدازظهر وارد صحن مطهر حضرت امام حسین (ع) شدم، شخصی در مقابل یکی از حجره های صحن شریف که کتابهای مذهبی می فروخت و با من سابقه ی آشنایی داشت، مرا دید و گفت: کتاب کوچکی دارم که به نظرم برای شما خوب باشد و در آن اشعاری بسیار زیبا دارد. قیمت آن را هم کم کرد تا یک بار برایش بخوانم...

حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام : چگونه‌ با چيزى‌ که‌ خود در وجودش‌ نيازمند توست‌، براى‌ وجود تو دليل‌ آورده‌ شود؟ آيا چيزى‌ هست‌ که‌ آشکارتر از تو باشد تا وسيله‌ آشکار کردن‌ تو باشد؟ کى‌ پنهانى‌ تانيازمند دليلى‌ باشى‌ که‌ بر تو دلالت‌ کند؟ و کى‌ دورى‌ تا آثارت‌ وسيله‌ رسيدن‌ به‌ تو باشند؟ کور باد آن‌ چشمى‌ که‌ تو را مراقب‌ و نگهبان‌ خود نبيند. ( دعاى‌ عرفه‌، بحار الانوار، ج98 ‌، ص226 ‌)

امام سجاد(ع) در عين آن كه زينت عبادت كنندگان، بزرگمرد عبادت، عرفان وسجده بود، مجاهد بزرگ فى‏سبيل‏الله بود، او در عين آن كه كانون علم و انديشه ومعرفت‏بود، تواضع ويژه‏اى داشت، و در عين آن كه شكوه و جلال و ابهت‏خاصى داشت،داراى حلم و بردبارى و سعه صدر مخصوصى بود

مسئله انسان‏سازى، جامعه‏سازى و انتقال فرهنگ شيعى به نسل بعد، در مجالس امام حسين عليه‏السلام، قوى‏تر نيز مى‏باشد؛ زيرا ماهيت قيام امام حسين عليه‏السلام و نيز آموزه‏هاى تربيتى، سياسى، فرهنگى و اجتماعى عاشورا، در رشد و بالندگى انسان و جامعه چشم‏گير بوده و عناصر رويداد كربلا، مؤلفه‏هاى اساسى و اصلى را در ترسيم فرهنگ شيعى رقم زده است كه توسط مراسم سوگوارى به نسل بعد منتقل میشود.

آيا عزادارى براى امام حسين عليه‏السلام، در زمان امامان عليهم‏السلام سابقه دارد؟ بلى، در اين‏جا تنها به ذكر نمونه‏هاى اندكى از آن چه كه در تاريخ نقل شده، بسنده مى‏كنيم: 1. عزادارى بنى‏هاشم در ماتم سيدالشهدا؛ از امام صادق عليه‏السلام چنين روايت شده است: «پس از حادثه عاشورا، هيچ بانويى از بانوان بنى‏هاشم، سرمه نكشيد و خضاب ننمود و از خانه هيچ يك از بنى‏هاشم دودى كه نشانه پختن غذا باشد، بلند نشد تا آن كه ابن زياد به هلاكت رسيد. ما پس از فاجعه خونين عاشورا پيوسته اشك بر چشم داشته‏ايم».1

درباره سنّ شريف حضرت رقيه (عليهاالسلام) در ميان تاريخ نگاران اختلاف نظر وجود دارد. اگر اصل تولد ايشان را بپذيريم، مشهور اين است که ايشان سه يا چهار بهار بيشتر به خود نديده و در روزهاي آغازين صفر سال 61 ه .ق، پرپر شده است.

شاه کلید سبک زندگی دینی در کُنش رفتاری حضرت عباس(علیه السلام) ریشه در بصیرت و آگاهی این یار صدیق و باوفای امام حسین(علیه السلام) دارد، عنصر ارزشمندی که اوج آن را می‌توان در سلوک عاشورایی حضرت ابوالفضل(علیه السلام) مشاهده کرد.