تاریخ انتشار : ۱۳۹۴/۶/۲۱ ۰۷:۳۸ |
کد خبر: ۳۹۲۰۳۹

سرمقاله روزنامه خراسان/ رد توافق در کنگره و شکافي که جدي است

« رد توافق در کنگره و شکافي که جدي است » عنوان يادداشت روز روزنامه خراسان به قلم اميرحسين يزدان پناه است که مي‌توانيد آن را در ادامه بخوانيد:

در حالي که تا پايان مهلت بررسي توافق هسته اي در کنگره همچنان حدود يک هفته زمان باقي است اما موافقان توافق آب سرد را در همان 2-3 روز اول بعد از تعطيلات تابستاني کنگره بر سر جمهوري خواهان ريختند و طرح مخالفان براي رد توافق در سنا رد شد. اين اتفاق از 2 بعد قابل توجه است:

1- شکاف قدرت در آمريکا
گرچه قابل پيش بيني بود که افتراق جمهوري خواهان و دموکرات ها بر سر توافق هسته اي با ايران جدي و پرتنش باشد اما بنا به 3 دليل نبايد از کنار اين اتفاق به سادگي گذشت:
الف- اختلاف ميان هيئت حاکمه آمريکا شايد امري مرسوم باشد. اما اين بار يک شکاف سياسي است که نه بر سر يک طرح اجتماعي يا سياست داخلي و ملي که بر سر توافق با کشوري است که در پيدا و پنهان، اختلافات جدي و استراتژيک با آمريکا دارد. تضادهاي راهبردي ميان ايران و آمريکا از جنس تضادهاي ليبراليسم و کمونيسم نيست که هريک در پي کسب قدرت در عرصه جهاني بود، بلکه اين تضادها ناشي از اختلاف 180درجه اي در 2 عرصه گفتمان و عمل در موضوعات مختلف است. اختلافاتي که تعداد زيادي از آن ها به دليل آن که از يک سوبه گفتمان اسلام ناب انقلابي و از ديگر سو به ليبراليسم و مفاهيم وابسته به آن وصل است، هرگز در ميدان مذاکره قابل رفع نيست و در نهايت، «قدرت» بايد بين آن ها حکمراني کند. از اين رو اين که جمهوري اسلامي ايران با مختصات معلوم و آشکار انقلابي اش، اکنون به عاملي براي شکاف (و نه صرفا يک اختلاف ساده) در ميان هيئت حاکمه آمريکا تبديل شده است، خود نشان دهنده اهميت موضوع است. چه اين که اگر مثلا يک طرح مربوط به مسائل درماني ميان دو حزب حاکم در آمريکا اختلاف مي انداخت، آن قدر اهميت نداشت که يک کشور که در لسان حاکمان آمريکا دشمن شماره يک اين کشور است عامل اختلاف و شکاف شود.
ب- بي ترديد توضيحات چندين باره وزراي خارجه، خزانه داري و انرژي آمريکا در جلسات استماع کنگره بر اين راي ها تاثير داشته است. جايي که جان کري، جک لو و ارنست مونيز ده ها بار گفتند اگر با ايران توافق نمي کرديم، هم ايران (البته به ادعاي آن ها) به سلاح هسته اي دست مي يافت و هم ديگر کشورها حاضر به همراهي بيشتر با آمريکا در زمينه تحريم ها نبودند. اين يک واقعيت است که تقريبا همه آن هايي که در آمريکا موافق توافق بوده اند در بيانيه هاي خود به آن اشاره کرده و يا تلويحا يا صريحا گفته اند هيچ راهي جز توافق با ايران ندارند.
ج- اين اتفاق تنها يک روز پس از مواضع قاطع و صريح ايران در قبال اسرائيل رخ داد. جايي که رهبر انقلاب تصريح کردند: «رژيم صهيونيستي 25 سال بعد را نخواهد ديد.» معروف است که قانون گذاران آمريکايي چه از حزب جمهوري خواه و چه از دموکرات ها، اگر ميزان وفاداري شان به اسرائيل به اندازه مطلوب نباشد، نمي توانند از ميليون ها دلار کمک هاي لابي هاي صهيونيست ها استفاده کنند. شکاف ميان هيئت حاکمه آمريکا را بايد بازتابي از شکاف ميان لابي هاي اسرائيل و افکار عمومي آمريکا دانست که مي تواند به نوعي نشان دهنده بروز برخي واقعيت ها در جامعه آمريکا باشد. آن جايي که تعداد زيادي از مردم اين کشور معتقدند «اسرائيل اقليتي است که بر آمريکا حکومت مي کند». با اين شرايط بايد گفت اين فشار افکار عمومي در نسل هاي جديد آمريکا و تلقي موجود اين اختلافات خود را به هيئت حاکمه آمريکا کشانده است. البته با اقتضائات سياسي خاص خود. و بنا به دلايلي که در ادامه مي آيد اين طور نيست که مثلا تصور کنيم طيف موافقان در زمره موافقان ايران قرار دارند.

2- در تشخيص خود دچار خطا نشويم
نکته مهم ديگر درباره اتفاقي که در سنا افتاده اين است که چربيدن زور موافقان به مخالفان در آمريکا نبايد ما را در تشخيص مختصات آن چه در آمريکا مي گذرد دچار خطا کند. همان طور که قبلا اشاره شد، تقريبا همه 42 دموکراتي که موافق توافق هستند و نيز افرادي نظير هيلاري کلينتون که کانديداي درون حزبي دموکرات ها هستند، بيانيه هايي که براي دليل موافقت خود نوشته يا گفت وگوهاي خود طرح کرده اند، در2 نکته مشترک است: اول اين که آن ها مي گويند اين توافق جلوي ساخت سلاح هسته اي در ايران را گرفته است و دوم اين که مي گويند چاره اي جز همين توافق با ايران ندارند. دليل دوم به وضوح ناشي از قدرت ايران است. بنابراين هرگز نبايد تصور کرد که اين طيف از دموکرات ها در کنار ايران قرار دارند، بلکه برعکس صراحتا مي گويند آن جايي که بتوانند بايد با ايران مقابله سخت کرد؛ حتي استفاده ازگزينه نظامي. اين نکته را تقريبا همه دموکرات ها به خصوص دموکرات هاي ارشدي چون اوباما، کلينتون و ... نيز بارها تصريح کرده اند. واقعيتي که بايد در تحليل اين اتفاق در نظر گرفت اين است که آمريکايي ها از سر ناچاري در مقابل قدرت بلامنازع ايران، زمين بازي را تغيير داده اند. به اميد آن که تا سال هاي آينده مثلا 10سال ديگر بتوانند جدي تر درباره تغيير ايران اقدام کنند. در اين مسير قطعا پيش از هرچيز پروژه نفوذ در ايران براي تغيير در عرصه هاي مدني، اجتماعي و فرهنگي ايران به صورت جدي توسط آمريکا دنبال خواهد شد. چيزي که اگر دچار خطا شويم و آن را درست تشخيص ندهيم، به سرعت به پاشنه آشيل کشور و قدرت ايران تبديل خواهد شد و اين توان مهم و استراتژيک که باعث شده بتوانيم بخش زيادي از خواسته هاي خود را به آمريکا تحميل کنيم را به تدريج از ما خواهد گرفت.
در سياست معروف است که مي گويند «يک روز و يک هفته خيلي طولاني است»، جمهوري خواهان نيز با همين اميد در يک هفته اي که فرصت دارند خواهند کوشيد جلو اجراي توافق را در آمريکا بگيرند، اتفاقي که نخواهد افتاد و کماکان شرايط کنوني ايران موافقان را وادار به اجراي توافق خواهد کرد. اما نکته اي که نبايد فراموش شود اين است که هر چه «يک روز و يک هفته طولاني است» ، يک سال و يک دهه طولاني تر است و بايد در اين زمان نسبتا طولاني مراقب توطئه هاي طراحي شده بود؛ چه اين که اميرالمومنين علي (ع) مي فرمايند: « ...زنهار زنهار از دشمن خود پس از آشتى کردن، زيرا گاهى دشمن نزديک مى‏شود تا غافلگير کند، پس دور انديش باش و خوشبينى خود را متّهم کن...»(نهج البلاغه- نامه 53)

دانلود فایل مرتبط با خبر :
Share
ارسال نظر
نام و نام خانوادگی :(اختیاری)پست الکترونیک :(اختیاری)
نظر شما :    
لطفا حاصل عبارت زیر را در باکس روبرو وارد کنید:
= ۹ + ۱۲ ارسال
392039