شعور خدمت
شعور خدمت

ابراهیم خندانی فرزند کوچکعلی در سال ۱۳۱۵ هـ. ش در شهر بهبهان دیده به دنیا گشود. ایشان ساکن گچساران و کارمند وزارت کشور«فرمانداری و بخشداری» بود. سال ها از عمر خویش را در آستانه مقدس حضرت بی بی حکیمه (س) به تصدی گری و خدمت پرداختند. سرانجام در ششم اسفند ماه ۱۳۷۶ هـ. ش در سن ۶۱ سالگی همزمان با شهادت امام جعفر صادق (ع) دار فانی را وداع گفته و از خاکیان دیده برید و به افلاکیان پیوست.

ابراهیم خندانی فرزند کوچکعلی در سال ۱۳۱۵ هـ. ش در شهر بهبهان دیده به دنیا گشود. ایشان ساکن گچساران و کارمند وزارت کشور«فرمانداری و بخشداری» بود. سال ها از عمر خویش را در آستانه مقدس حضرت بی بی حکیمه (س) به تصدی گری و خدمت پرداختند. سرانجام در ششم اسفند ماه ۱۳۷۶ هـ. ش در سن ۶۱ سالگی همزمان با شهادت امام جعفر صادق (ع) دار فانی را وداع گفته و از خاکیان دیده برید و به افلاکیان پیوست.

بر سنگ مزارش از وی به عنوان خادم حضرت بی بی حکیمه (س) یاد شده است. عزت خندانی فرزند ارشد آن خادم فقید، پدرش را مردی مومن، عاشق ائمه اطهار معصومین (ع)، خدمتگزار خاندان عصمت و طهارت و مداح آن عترت پاک معرفی می نماید. سرکار خانم خندانی از خاطرات پدر چنین می گوید: «یک ساعت قبل از مرگ، پدر، مرا صدا زد و گفت: بابا! گفتم: جانم! گفت: خواب دیدم در حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه (س) مجلس دعایی جهت شفا و شفاعت من برگزار شده بود. من تا یک الی دو ساعت دیگر شفا پیدا می کنم. خانم خندانی در ادامه چنین گفت: همین گونه هم شد به طوری که قریب یک الی دو ساعت بعد، پدرم با استمداد از امام علی (ع) و امام حسین (ع) به دیار باقی شتافت. این بانو، خدمت به زائرین حضرت بی بی حکیمه (س) فرزند ائمه اطهار (ع) را از برگ های زرین دیوان افتخارات پدر می داند و در باب کرامات خواهر امام رضا (ع) چنین به روایت می نشیند: «در زمانی که مرحوم پدرم، خادم حضرت بی بی حکیمه(س) بودند؛ من نیز بارها به همراه ایشان به آن مکان مقدس قدم می گذاشتم». به چشم خویش، دو کرامت صادره از آن بانوی واجب التکریم را رویت کردم: «یک روز، طبق معمول، زائرین به قصد حاجت و توسل به زیارت مرقد منوره امام زاده بی بی حکیمه(س) می رفتند. یک دفعه صدای صلوات در صحن اوج گرفت. آنجا بسیار شلوغ شد. زوار در آن نقطه تجمع کرده بودند. صدای شادی و سرور به آسمان می رسید. از پدرم پرسیدم، چه خبر شده؟ پدرم گفت: دختری کور با شفاعت و کرامت دختر باب الحوائج شفا گرفته و بینایی خود را به دست آورده است. همه جا غرق در شور و شعور و شادی بود».

خانم خندانی که دفترچه خاطراتش با حرم مطهر گره خورده است؛ چنین به حکایت عظمت و کرامت بی بی حکیمه (س) می نشیند : « روزی از روزهای خدا به همراه پدرم در حرم مطهر بودیم. پسربچه ای خردسال از کوه بلندی در نزدیکی حرم به پایین سقوط کرد. سکوت همه جا را فرا گرفت. عده ای به پایین دره رفته تا جسد بی جان کودک را به جای مناسبی انتقال دهند. در کمال تعجب همگان، آن پسرک صحیح و سالم بود و شروع به دویدن نمود».

این خادم زاده در بخشی دیگر از سخنانش به ذکر خاطرات پدر می پردازدو دفتر خاطرات پدر را چنین ورق می زند: ((آن زمان امکانات امروزی در دسترس نبود. هر شب با بلند گوی دستی به زوار اعلام خاموشی می دادیم. شبی بعد از اینکه خاموشی زدیم و همه زائرین در حال استراحت بودند در آستانه قدم می زدم. ساعت حدود دو بامداد بود. نزدیک پل، چشمه آب گرمی (با بوی گوگرد) جاری بود. دیدم بانویی محجبه در جوار آب نشسته و در حال وضو گرفتن است. صدا زدم: خواهرم! چکار می کنید؟ جوابی نشنیدم. جلوتر رفتم. آن بانو نبود؛ و از جلوی دیدگانم ناپدید شد. پدرم معتقد بود آن بانو، بی بی بوده است.

اسنادی از مرحوم ابراهیم خندانی بر جای مانده است که هر کدام در جای خود دنیایی از تاریخ با عظمت این بارگاه مطهر را نشان می دهد.

در مورخه پانزدهم خردادماه ۱۳۳۶ هـ. ش، طی صورت مجلسی، کلیه هدایا و تبرکات زوار جمع آوری و شمارش گردید و مبلغ سه هزار و هفتصد و بیست ریال به متصدی امور آستانه مطهره حضرت بی بی حکیمه (س)، جناب آقای ابراهیم خندانی جهت واریز به شماره حساب ۶۲۰ در بانک ملی دوگنبدان تحویل داده شد. این صورتجلسه مرقومه به امضاء مرحوم حیدر پرستش، مظلوم حمیده دل، قربان خادمی، راه علی چرومی{فرزند محمد علی}، ماندنی شامخی و حسن چرومی تایید شده است.

در تاریخ دهم دی ماه ۱۳۴۷ هـ. ش ،بخشدار وقت شهر دوگنبدان «آقای روشندل» تحت سرپرستی فرمانداری کهگیلویه و فرمانداری کل کهگیلویه و بویراحمد، بر حسب درخواست ریاست هیات امنا حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه( س) «آقای اندام پور»طی اجازه نامه ای از مورخه دهم دی ماه سال ۱۳۴۷ هـ. ش لغایت یازدهم بهمن ماه سال ۱۳۴۷ هـ. ش به آقای ابراهیم خندانی اجازه داده شد جهت سرپرستی و نظارت بر عملیات عمرانی آستانه و مراقبت در جمع آوری نذورات و فراهم آوردن امکانات رفاهی زوار به مرقد مطهر مراجعه نموده و اقدامات خود را مرتب به آن مقام گزارش نمایند. دراین مرقومه به حق فوق العاده ماموریت آقای خندانی اشاره شده است.

درمورخه هشتم مردادماه سال ۱۳۴۹ هـ. ش، هیات امنای حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه (س)، طی ابلاغیه ای به شماره ۱۹۸، مورخ هشتم مردادماه ۱۳۴۹ هـ. ش، به آقای ابراهیم خندانی با موضوع بررسی یک باب ساختمان جهت انبار هیزم و نفت زائرین ماموریت داده می شود. در این ابلاغیه آمده است : به شما ابلاغ می گردد از تاریخ دهم مردادماه سال ۱۳۴۹ هـ. ش محل مناسبی جهت ساختمان مزبور به مساحت ۵ * ۵/۳ متر در نظر گرفته شود و با بکارگیری کارگروهی کافی، نتیجه را به حسابداری هیات امنا گزارش نمایند.

در تاریخ پنجم بهمن ماه سال ۱۳۵۰ هـ. ش، از سوی بخشدار شهر دوگنبدان«آقای لولاچی»تحت زعامت فرمانداری شهرستان کهگیلویه و زیر مجموعه فرمانداری کل کهگیلویه و بویراحمد، به آقای خندانی که مامور اجرایی امام زاده بی بی حکیمه (س) می باشد ابلاغ می شود از این تاریخ مسوول ثبت دفتر اندیکاتور و ارسال و مراسلات بقعه متبرکه خواهد بود.

در مورخه بیست و سوم اسفندماه سال ۱۳۵۹ هـ. ش، بخشدار مرکز و معاون فرمانداری وقت گچساران«آقای پازوکی» طی نامه شماره ۷۸۶۳ از فرماندار وقت گچساران «دکتر آگنج»، به پاس زحمات و همکاری های آقای ابراهیم خندانی در انجام امور مربوط به حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه (س)، تقاضای تقدیر از نامبرده نموده است.

طی ابلاغیه ای به شماره ۱۸۶ در مورخه بیست و دوم فرودرین ماه سال ۱۳۶۰ هـ. ش، فرماندار وقت شهرستان گچساران و رییس هیات امنای امام زاده بی بی حکیمه (س)، به آقای ابراهیم خندانی، با عنایت به سوابق مستمر ایشان در امور حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه (س)، وظایف کلیه امور دفتری، کلاسه بندی پرونده ها و طرح نامه های اقدامی واگذار می شود؛ که به طور مستقیم زیر نظر آقای افضل حیدری، سرپرست بخشداری مرکزی انجام وظیفه نماید.

طی سندی به شماره ۶۳ مورخ سوم تیرماه سال ۱۳۶۰ هـ. ش، بخشدار مرکزی گچساران «آقای آذرنیا»از آقای ابراهیم خندانی به پاس نهایت همکاری ایشان در انجام وظایف محوله امور دفتری و تشریک مساعی با هیات امنای حرم مطهر حضرت بی بی حکیمه (س) تقدیر و تشکر شده است.

در روزنامه طلوع سال شانزدهم شماره ۱۰۴۷، تحریری سرویس خبری چهارشنبه دوازدهم خردادماه سال ۱۳۸۹ هـ. ش از خادم فقید، مرحوم ابراهیم خندانی، خدمتگزار دیرین و پرتلاش امام زاده بی بی حکیمه (س) یادی نموده است.